Każdy kto wzywa imienia Jehowy będzie wybawiony

Dużo emocji w niektórych umysłach wzbudzają niekiedy słowa z Księgi Joela 2:32, a zacytowane później przez Pawła w Dziejach 2:16-21 oraz w liście do Rzymian 10:13. Trudno się temu dziwić bo bezpośredni kontekst jest naprawdę zawiły.

Joela 2:32 „(…)I stanie się, że każdy, kto wzywa imienia Jehowy, ujdzie cało; bo ci, którzy przeżyją, znajdą się na górze Syjon i w Jerozolimie — jak powiedział Jehowa — i wśród ocalałych, których Jehowa wzywa”.”

Dzieje 2:16-21 „(…)Wprost przeciwnie, właśnie to zostało powiedziane przez proroka Joela: ‚„A w dniach ostatnich — mówi Bóg — wyleję mego ducha na wszelkie ciało (…) A każdy, kto wzywa imienia Jehowy, będzie wybawiony.”

i również tutaj:

Rzymian 10:13 „(…)Gdyż „każdy, kto wzywa imienia Jehowy, będzie wybawiony.”

Prawdą oczywistą i łatwą do rozpoznania jest, że imieniem dzięki którego wzywaniu możemy być wybawieni jest imię Boże – Jehowa. Wynika to jednoznacznie z pierwotnego tekstu hebrajskiego, gdzie w oryginalnych słowach z Joela widnieje tetragram JHWH. Skoro Paweł cytuje je potem w liście do Rzymian, mamy więc słuszne podstawy by odnieść je do Boga. Jednakże najbliższy kontekst nie ukazuje tego wyraźnie. Poza tym powstaje też pewna trudność w związku z właściwym przypisaniem gr. KYRIOS, gdyż w dostępnych dziś kopiach NT (IV wiek ne) nie znajdujemy w tych miejscach tetragramu, ale miast niego właśnie ów grecki KYRIOS=PAN. Niemniej jak wykazano TUTAJ, tetragram ten posiadała już wczesna LXX istniejąca w tym samym czasie co oryginalny NT, więc zapewne został on również transkrybowany do pierwotnego tekstu NT. Trzeba pamiętać, że nie wiemy tak naprawdę do końca co było w oryginale NT, czy KYRIOS czy JHWH. Stąd każda opcja jest możliwa. Moim zdaniem więcej jednak przemawia za tetragramem.

Mechanizm tego w przedziale lat od 50 r. pne do 350 r. ne zdaje się wyglądać następująco:

Oryginalny ST=JHWH=>wczesna LXX=JHWH=>Oryginalny NT=JHWH=>Skopiowana LXX=KYRIOS=>Skopiowany NT=KYRIOS.

Joela 3:5

Hebrajsko-Polski ST, XXI w. ne
JEHOWA=JHWH

                    

Joela 3:5

Kodeks Synajski-manuskrypt Septuaginty (LXX) i Nowego Testamentu, IV w. ne
KY=KYRIOS

Dzieje Apostolskie 2:21, cytat z  Joela w LXX jest w 3:5

Kodeks Synajski NT, IV w. ne
KY=KYRIOS

Dzieje Apostolskie 2:21

Grecko-Polski Przekład NT, XXI w. ne
PAN=KYRIOS

              

Jak widać pierwotny tekst hebrajski z Joela zawiera tetragram. Podobnie musiała go mieć wczesna LXX (I w. pne do I w. ne), chociaż ten fragment akurat się nie zachował. Natomiast późna kopia LXX zawarta np. w Kodeksie Synajskim z IV w. ne posiada w tym miejscu już KYRIOS. Nie dziwi więc fakt, że tak jak LXX tak również obecny NT oparty na tym samym kodeksie, będącym kopią oryginału, przemianowuje tetragram JHWH na KYRIOS.

Ciekawe co jest prawdziwe w tych tekstach? Tetragram pochodzący z praźródła czyli hebrajskiego ST, czy jego tłumaczenie na język grecki jakim jest LXX? Jeżeli KYRIOS miałby być greckim odpowiednikiem JHWH i taki sam KYRIOS (w znaczeniu Pana Boga) przysługiwałby również Panu Jezusowi to mielibyśmy wówczas dwóch PANÓW. Ale czyż nie tylko jeden z nich może być tym Wszechwładnym?

Z porównania przedstawionych fragmentów z Joela i Dziejów wyraźnie wynika że imieniem którego należy  „wzywać” jest imię Jehowy. Poświadczają to dobrze  podobne odniesienia użyte w Pismach Hebrajskich.

Przykładem tego  jest Abraham, który między Betel i Aj wybudował ołtarz i zaczął „tam wzywać imienia Jehowy” Rodz 12:8; 13:4. Również po zawarciu przymierza z filistyńskim królem Abimelechem w miejscowości Beer-szeba

Rodz 21:33 „wzywał tam imienia Jehowy, wiecznie trwającego Boga.” 

Później Samuel był między „wzywającymi jego imienia”, i dlatego Jehowa odpowiadał na ich wołanie Ps 99:6. Izajasz prorokuje o dziękczynieniu wybawionego ludu Izraela:

Iz 12:41 „Składajcie dzięki Jehowie, wy ludzie! Wzywajcie jego imienia. Obwieszczajcie wśród ludów jego poczynania.” 

Takie samo wezwanie podjął Dawid Ps 105:1 z okazji sprowadzenia do Jeruzalem

2 Sam 6:2,2 „arki [prawdziwego] Boga, gdzie imię jest wzywane, imię Jehowy zastępów.” 

Natomiast w swoim psalmie Asaf zawarł postanowienie Izraela o wierności wobec Boga i prośbę o zachowanie przy życiu,

Ps 80:18,19 „ażeby wzywali jego własnego imienia.” 

Eliasz zaś

1 Krl 18:21-36 „zbudował z kamieni ołtarz w imieniu Jehowy, (..) po czym wzywał imienia Jehowy, a On odpowiedział przez ogień, iż jest [prawdziwym] Bogiem.”

Podobnie czynił następny prorok, Elizeusz, kiedy to syryjski wódz Naaman wyobrażał sobie, że prorok ten „na pewno stanie i wezwie imienia Jehowy, swojego Boga”, aby go uzdrowić 2 Krl 5:11. W takich okresach bywało, że „nikt nie wzywał jego imienia” ani nie chwytał się Boga Iz 64:7. Mimo to Jehowa był przystępny, pozwalał się znaleźć i stale `mówił:

Iz 65:1 => Rz 10:20,21 „Oto jestem, oto jestem!” do narodu, który nie wzywał jego imienia ani nie pytał o Boga i Go nie szukał.”

Ap. Paweł zastosował ten werset i następny do sytuacji z jego czasów, dlatego w końcu spotkała ich katastrofa – zagłada Jeruzalem oraz śmierć lub niewola.

Po niewoli babilońskiej,  Bóg wzbudził króla Persa Cyrusa, który by „wzywał jego imienia” i podeptał władców jak glinę Iz 41:25. Wtedy Jehowa jak napisał Asaf w Ps 79:6:

Ps 79:6 „wylał swój gniew na narody, które Go nie poznały, i na królestwa, które nie wzywały jego własnego imienia”, a które spustoszyły Izraela”.

Nadto Zachariasz proroczo wspomina o prawdziwych chrześcijanach, na których, już na początku ich drogi, spełniło się proroctwo o „trzeciej części” oczyszczonej i wypróbowanej w ogniu przez Jehowę:

Zach 13:9 „Ona ze swojej strony będzie wzywać mojego imienia, a ja ze swojej strony odpowiem jej. Powiem: „To jest mój lud”, a on z kolei powie: „Jehowa jest moim Bogiem.” 

Także inne proroctwo, które spełnia się zwłaszcza w naszych czasach i ma oczywiście związek z prawdziwymi chrześcijanami, zapowiada:

Sof 3:9 „Wtedy bowiem dokonam u ludów zmiany na czystą mowę, aby wszystkie wzywały imienia Jehowy, aby służyły mu ramię przy ramieniu.” 

I jeszcze jedno proroctwo o „powołanych przez Jehowę”, którzy ocaleją na Górze Syjon i w Jeruzalem:

Joela 2:28-32; 3:1-5 „I musi się okazać, że każdy, kto wzywa imienia Jehowy, ujdzie cało.”

W czasie powstania zboru chrześcijańskiego apostoł Piotr przytoczył to proroctwo o „dniu Jehowy” i skierował je do Żydów, którzy uwierzyli w Jezusa Chrystusa Dz 2:16-21. Również apostoł Paweł powołał się na to boskie prawo wybawienia, pisząc do chrześcijańskiego zboru o konieczności rozgłaszania tego imienia. Powołał się przy tym na słowa Izajasza, aby wskazać na to, że niewielu uwierzy w słowo o Chrystusie:

Rz 10:13-17 „Jehowo, kto uwierzył w rzeczy usłyszane od nas?” 

Zaprezentowane wersety jednoznacznie identyfikują „wzywane imię” z Jehową Bogiem Izraela i co do tego nie ma żadnych wątpliwości. Ale co powiedzieć o zastosowaniu gr. KYRIOS w stosunku do Chrystusa Jezusa oraz „wzywaniu jego imienia”, gdyż i na takie określenia natrafimy w Pismach Greckich? W tym miejscu Trynitarze ochoczo przywołują list do Rzymian 10:13, gdzie z jego kontekstu ma niby wynikać, że Panem którego imię należy wzywać jest Pan Jezus a nie Pan Jehowa. To oczywiste, że jeżeli obaj będą mieli wspólne imię PANA, wówczas łatwiej będzie ich wtopić w jedno, a tym samym wyjaśnić naukę o Trójcy. Tylko że po pierwsze PAN nie jest żadnym imieniem, lecz stanowi tytuł, a po drugie imię Jehowa to też nie imię Jezus. Podnosi się również argument, że to dopiero Nowy Testament jest pełnią boskiego objawienia, więc słowa z Joela są jakby niepełne. Jednak Biblia nie czyni takiego podziału, czego dowodem są choćby powołania się w NT  na Pisma Hebrajskie. 

2 Tymoteusza 3:16 „Całe Pismo jest natchnione przez Boga i pożyteczne do nauczania, do upominania, do prostowania, do karcenia w prawości.” 

Kto jest zatem tym Panem, o którym mowa w liście do Rzymian 10:13, i którego imię należy wzywać? Zobaczmy po kolei o co w tym wszystkim chodzi. Może najpierw prześledźmy bezpośredni kontekst:

I co z tego wynika? Otóż cały rozdział 10 począwszy od 9 aż po 11 tego listu, jest kontynuacją poprzednich myśli Pawła o zbawiennej roli Chrystusa przez którego Bóg pragnie doprowadzić swój lud do zbawienia. Widać to gołym okiem z daleka, bo już w wersecie 3 i 4. Prawość Boża wynika z wiary, a Prawo Mojżeszowe więcej nie obowiązuje, którego końcem jest Chrystus. Zauważ, że Bóg czyni to pojednanie ze swoim ludem PRZEZ Jezusa, a nie Jezus jakby sam z siebie, jako ten PAN i BÓG, którym niby miałby być w myśl doktryny o Trójcy jak chcą jej wyznawcy.

Dalej mowa o tym jeszcze aż do 9 w gdzie Jezus jest nazwany PANEM-KYRIOS w którego trzeba uwierzyć w sercu i wyznać ustami, aby uzyskać zbawienie. Do tego momentu z pozoru wszystko gra, aby Jezus mógł być tym PANEM z 13 którego „imię trzeba wzywać”. Ale jeśli doczytasz końcową część w 9, to się przekonasz, że „tego Jezusa PANA wzbudził z martwych inny PAN” czyli Bóg. Właśnie Ten o którym jest mowa w 13, gdzie Paweł nie odnosi tego tytułu w tym miejscu do Jezusa, ale do Boga, tak jak ma się z tym rzecz w cytowanym przez niego oryginalnym urywku z Joela. Bez sensu by to było gdyby Jezus był tym samym PANEM co PAN Bóg, który go przecież wskrzesił ponownie ze śmierci do życia. Wówczas musiałby się sam ożywić, a to przecież nielogiczne.

Wynika stąd, że dla uzyskania zbawienia trzeba „wzywać imienia Jehowy”. Teraz jednak, odkąd Bóg wzbudził Chrystusa ze snu śmierci, nie można wzywać Boga z pominięciem Chrystusa. Dlatego ustami swymi musimy wypowiadać się również na temat Jezusa, którego Bóg uczynił naczelnym Pełnomocnikiem w sprawie życia.

Dzieje 3:15 „(…)I zabiliście Naczelnego Pełnomocnika w sprawie życia. Ale Bóg go wskrzesił, czego my jesteśmy świadkami(…)”

Jakby nie patrzeć, Paweł cytuje Joela a tam oryginale stoi tetragram, więc tym PANEM z 13 musi być tutaj Jehowa, mimo iż wcześniej w 9, wspomniał o Panu Jezusie, to nie musi oznaczać, że cały czas kontekst będzie mówił tylko o jednej i tej samej osobie, w tym wypadku Chrystusie.

Werset 11, który jest cytatem z ks. Izajasza 28:16 odnosi się również do Jezusa, którego jako „kamień węgielny wybrał Bóg jego Ojciec”.

Izajasza 28:16 „(…)dlatego tak rzekł Wszechwładny Pan, Jehowa: „Oto kładę kamień jako fundament na Syjonie, kamień wypróbowany, drogocenny narożnik niewzruszonego fundamentu. Nikt, kto wierzy, nie wpadnie w popłoch(…)”

Rzymian 10:11 „(…)Albowiem Pismo mówi: „Nikt z opierających na nim swą wiarę nie będzie rozczarowany(…)”

Tak jak w poprzednich w 9-10, tak ten 11 wskazuje na jedyną drogę prowadzącą do zbawienia jaką jest Chrystus, ponieważ PAN jest dobrotliwy i bogaty w miłosierdzie, dla tych którzy Go wzywają, jak mówi dalej 12:

Rzymian 10:12 „(…)Nie ma bowiem różnicy między Żydem a Grekiem, bo nad wszystkimi jest ten sam Pan, bogaty dla wszystkich, którzy go wzywają(…)” 

I teraz pytanie – kogo wszyscy wzywają tutaj w 12, Pana Jehowę czy Pana Jezusa? Nie da się tego z całą pewnością stwierdzić, a to z braku oryginału. W tym kontekście KYRIOS-PAN może się odnosić zarówno do Boga jak i do Jezusa. Mogłoby się zdawać, że mowa będzie dalej przez cały czas o Chrystusie aż po w 13, ale niekoniecznie gdyż Paweł od tego miejsca cytuje teksty odnoszące się już do Jehowy.

Wobec tego kto jest tym Panem „nad wszystkimi którzy Go wzywają” i „bogatym” z 12 wersetu? Pomocne w zrozumieniu tego mogą się okazać poniższe teksty zapisane w listach do Rzymian i Efezjan:

Rzymian 9:5 „(…)Bóg, który jest nad wszystkim, niech będzie błogosławiony na wieki. Amen.” 

Efezjan 4:5, 6 „jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest; jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi i przez wszystkich, i we wszystkich.” 

(Efezjan 2:4, 5) (…)Ale Bóg, który jest bogaty w miłosierdzie, ze względu na wielką miłość do nas ożywił nas i zjednoczył z Chrystusem, gdy byliśmy martwi z powodu swoich przewinień(…)

Z zacytowanych fragmentów wynika, że jednak lepiej zdają się one pasować do Jehowy niż do Chrystusa. Stąd 13 i 14 jako jego naturalny ciąg wskazuje na tę samą osobę wzywaną, w którą nie uwierzyli tak Żydzi jak i Grecy. Jeśli nawet nie, wówczas Paweł cytuje po prostu Joela nanosząc do tekstu tetragram, by prowadzić od tego miejsca dalszy wywód już w odniesieniu do Jehowy.

Dla lepszego uchwycenia sprawy, kursywą podświetlam cytaty z Pism hebrajskich poczynione przez Pawła w tekście z listu do Rzymian.

Rzymian 10:13, 14 „(…) 13 Gdyż „każdy, kto wzywa imienia Jehowy, będzie wybawiony”. 14 Ale jak będą wzywać tego, w którego nie u wierzyli? A jak uwierzą w tego, o którym nie słyszeli? A jak usłyszą bez głoszącego?” 

Dalszą pomocą w ustaleniu właściwego adresata z 13 są następne słowa z 14-21:

Rzymian 10:16-21 (…) 16 Jednak nie wszyscy dali posłuch dobrej nowinie. Izajasz mówi przecież: „Jehowo, kto uwierzył w to, co od nas usłyszał?”. 17 Tak więc wiara przychodzi w ślad za tym, co się słyszy. A to, co się słyszy, ma związek ze słowem o Chrystusie. 18 Ale pytam: Czy nie usłyszeli? W gruncie rzeczy „ich świadectwo rozchodzi się po całej ziemi, ich orędzie dociera na krańce świata”. 19 Pytam: Czy Izrael się o nim nie dowiedział? Najpierw mówi Mojżesz: „Pobudzę was do zazdrości z powodu tych, którzy nie są narodem, przez niemądry naród pobudzę was do gwałtownego gniewu”. 20 Potem Izajasz odważnie przekazuje Boże słowa: „Znaleźli mnie ci, którzy mnie nie poszukiwali. Stałem się znany tym, którzy o mnie nie pytali”. 21 A o Izraelu mówi: „Przez cały dzień wyciągałem ręce do nieposłusznego, upartego ludu”.

Można powiedzieć, że referent stojący za KYRIOS w Rz 10:13 jest ten sam co w Rz 10:14, 15, ale niekoniecznie jest tam mowa o głoszeniu dobrej nowiny o nim. Podstawą bowiem tej proklamacji jest cytat słów z Iz 52:7. Dobrą wieścią tych posłańców jest  „Twój Bóg został królem”. W Iz 52:4-6 mówcą jest Jehowa, w Iz 52:6 czytamy, „mój lud będzie znał moje imię”. Powyższy cytat z Izajasza wspiera pogląd, że KYRIOS w Rz 10:13 to Jehowa, nie Jezus. W 16 czytamy „Jehowo, kto uwierzył w to, co od nas usłyszał?”. Jest to cytat z Iz 53:1, gdzie występuje tetragram JHWH. Pozostała treść Iz 53 zawiera proroctwa o Mesjaszu i jego roli jako Zbawiciela. A zatem ten rozdział mówi zarówno o Jehowie, jak i o Mesjaszu. 

Trzeba pamiętać, że oryginalny tekst grecki pisany był pismem ciągłym, twz. scriptio continua, bez podziału na słowa i wersety, które do Biblii wprowadzono dopiero jakiś czas później. My widzimy dziś tekst posegregowany, co może być sugestywne, a jak się wpatrzymy tylko w jakiś jeden werset lub mały fragment i jeszcze wyrwiemy go z kontekstu to naprawdę wszystko można wyczytać. Jeżeli weźmiemy pod uwagę całe otocznie od 9 aż po 11 rozdział  listu do Rzymian, wówczas ujrzymy kontekst z szerszej perspektywy tak jak widział go jego natchniony autor.

Tekst w Rz 11:3 zawiera cytat 1 Krl 19:14, gdzie mamy słowa proroka Eliasza skierowane do Jehowy. Dlatego KYRIOS w 11:3 należy do Jehowy. W Rzymian r 9, mamy też cytaty odnoszące się do imienia Jehowy. Werset 28 stanowi cytat Iz 10:23, a w 29 cytat Iz 1:9. Kontekst mówi o działaniu Boga. Z tego też względu oraz faktu, że cytowane jest w tym liście imię Boże, KYRIOS-em w obu wersetach jest najwyraźniej Jehowa. Okoliczność, że w Rzymian r 9, 10, 11 mamy odniesienia do Jehowy, wydaje się naturalne, że KYRIOS-em w cytacie zawartym w Rz 10:13 jest również Jehowa, ale najbliższy kontekst nie ukazuje tego zupełnie wyraźnie.

Ładnie zaznacza te cytaty ze ST kursywą Biblia Tysiąclecia, wyd. II 

A tutaj z Komentarza Żydowskiego do Nowego Testamentu, H. Stern, 2010

W przypisie Komentarz przyznaje, że: „w tym miejscu ‚Pan’ (gr. kyrios) mógłby odpowiadać albo hebr. Adon (‚Pan’, odnoszone do Boga w sensie ‚Władcy’), albo Bożemu imieniu własnemu JHWH (zastępowanemu w żydowskiej liturgii słowem Adonai, a po angielsku pisane czasem jako Jehovah [po polsku – Jahwe] – zob. Mt 1,20zK; 7,21zK). Mimo że w dalszej części snuty jest wywód mający zaświadczyć Bóstwo Chrystusa, to i tak uczciwie przyznano, że tytuł KYRIOS może odpowiadać JHWH. Natomiast prywatne wierzenia autora to już inna historia.

Podobną i niemal identyczną wzmiankę o „wzywaniu imienia Jehowy” znajdujemy w paralelnej wypowiedzi z Dziejów 2:14-24, gdzie to nie Chrystus sam siebie uczynił Panem, ale uczynił go takim Bóg. Tak samo jak ze zmartwychwstaniem. Tutaj cała poniższa wypowiedź jest w kontekście „dnia Jehowy” i odnosi się wyraźnie do Boga. Zatem to Jego imię ma być wzywane. Wszystko przemawia więc za tym, że ten sam apostoł Paweł czyni analogiczne odniesienie w Rzymian 10:13 nie do Jezusa, lecz właśnie do Jehowy.

Dzieje 2:14-24 „(…)Wstał jednak Piotr wraz z jedenastoma, podniósł głos i tak do nich przemówił: „Mężowie judejscy i wszyscy mieszkańcy Jerozolimy, niech wam to będzie wiadome i nadstawcie ucha na moje wypowiedzi. Ci ludzie wcale nie są pijani, jak przypuszczacie, jest bowiem trzecia godzina dnia. Wprost przeciwnie, właśnie to zostało powiedziane przez proroka Joela: ‚„A w dniach ostatnich — mówi Bóg — wyleję mego ducha na wszelkie ciało i wasi synowie oraz wasze córki będą prorokować i wasi młodzieńcy będą mieć wizje, a waszym starcom śnić się będą sny; i nawet na moich niewolników oraz na moje niewolnice wyleję w owych dniach mego ducha i będą prorokować. I dam prorocze cuda na niebie w górze oraz znaki na ziemi nisko — krew i ogień, i dymny opar; słońce zamieni się w ciemność, a księżyc w krew, zanim nadejdzie wielki i wspaniały dzień Jehowy [gr. KYRIOS]. A każdy, kto wzywa imienia Jehowy [gr. KYRIOS, w oryg. hebr. JHWH], będzie wybawiony”’. „Mężowie izraelscy, słuchajcie tych słów: Jezusa Nazarejczyka, męża publicznie ukazanego wam przez Boga potężnymi dziełami i proroczymi cudami, i znakami, których pośród was Bóg przez niego dokonywał, jak to sami wiecie, tego męża, wydanego według postanowionego zamiaru oraz Bożej znajomości rzeczy przyszłych, przytwierdziliście do pala i zgładziliście ręką czynicieli bezprawia. Ale Bóg go wskrzesił, rozwiązawszy boleści śmierci, ponieważ było niemożliwe, żeby go dalej zatrzymywała(…)” 

W niektórych przekładach Chrześcijańskich Pism Greckich powstaje trudność, gdy w cytatach z Pism Hebrajskich słowo „Pan” wyraźnie odnosi się do Jehowy Boga. Warto na przykład porównać Ewangelię według Łukasza 4:19 z Księgą Izajasza 61:2 w Biblii warszawskiej albo w trzecim wydaniu Biblii Tysiąclecia. Słyszy się opinie, że Jezus przejął tytuł „Pan” od Jehowy i że w rzeczywistości był w ciele Jehową, jednak twierdzenie to nie znajduje poparcia w Biblii. Pismo Święte zawsze starannie odróżnia Jehowę Boga od Jego Syna, Jezusa Chrystusa. Jezus objawił imię swego Ojca i Go reprezentował (Jana 5:36, 37).

Zwróćmy uwagę na poniższe przykłady wersetów z Pism Greckich, w których powołano się na Pisma Hebrajskie. O Jehowie Bogu i Jego Pomazańcu, czyli Mesjaszu, wspomniano w Dziejach Apostolskich 4:24-27, gdzie przytoczono Psalm 2:1, 2.

Dzieje 4:24-27 24  Po ich relacji wszyscy jednogłośnie zwrócili się do Boga: „Wszechwładny Panie, Ty stworzyłeś niebo, ziemię, morze i wszystko, co w nich jest. 25 I Ty za pośrednictwem ducha świętego powiedziałeś ustami naszego przodka Dawida, swojego sługi: ‚Dlaczego narody są wzburzone, a ludy rozmyślają o czymś daremnym? 26 Ziemscy królowie zajęli pozycje, władcy zgromadzili się razem przeciwko Jehowie i Jego pomazańcowi’. 27 Rzeczywiście, Herod i Poncjusz Piłat razem z ludźmi z innych narodów i z ludami Izraela zebrali się w tym mieście przeciw temu, którego namaściłeś, przeciw Twojemu świętemu słudze, Jezusowi

Psalm 2:1, 2 Dlaczego narody są wzburzone, a ludy knują coś daremnego?  2 Ziemscy królowie zajmują pozycje, a wysocy urzędnicy razem się gromadzą przeciwko Jehowie i Jego pomazańcowi.

W Liście do Rzymian 11:33, 34, zacytowano fragment Księgi Izajasza 40:13, 14, wyraźnie wskazuje na Boga, źródło wszelkiej mądrości i wiedzy. Pisząc do zboru korynckiego, Paweł powtórzył słowa: „Któż poznał umysł Jehowy?”, a potem dodał: „My wszakże mamy umysł Chrystusowy”. Pan Jezus objawił swym naśladowcom pogląd Jehowy na wiele istotnych spraw 1 Koryntian 2:16, PNŚ.

Rzymian 11:33, 34 Jak wielka jest głębia Bożej szczodrości, mądrości i wiedzy! Jak niezbadane są Jego sądy, jak nie do wyśledzenia Jego drogi! 34 Bo „kto poznał umysł Jehowy lub kto został Jego doradcą?”

Izajasza 40:13, 14 13  Kto zmierzył ducha Jehowy? Czy ktoś może Go pouczać i być Jego doradcą? 14 Kogo się radził, żeby nabyć zrozumienia? Kto Go poucza o ścieżce sprawiedliwości? Kto przekazuje Mu wiedzę albo wskazuje drogę do prawdziwego zrozumienia

Czasami tekst Pism Hebrajskich odnosi się do Jehowy, ale spełnia się na Jezusie Chrystusie, gdyż Bóg powierzył mu moc i władzę. Na przykład w Psalmie 34:8 znajdujemy zaproszenie:

Psalm 34:8 Spróbujcie i przekonajcie się, że Jehowa jest dobry, szczęśliwy jest człowiek, który się u Niego chroni

Piotr odniósł jednak tę wypowiedź do Pana Jezusa Chrystusa, mówiąc:

1 Piotra 2:3 jeśli już doświadczyliście tego, że Pan jest życzliwy.

podaje więc tutaj pewną zasadę i wyjaśnia, jak sprawdza się ona również na Jezusie Chrystusie. Jeżeli chrześcijanie nabywają wiedzy o Jehowie Bogu i Jezusie Chrystusie i zgodnie z nią postępują, cieszą się obfitymi błogosławieństwami zarówno Ojca, jak i Syna (Jana 17:3). Sposób, w jaki Piotr zastosował te słowa, bynajmniej nie czyni Wszechwładnego Pana Jehowy i Pana Jezusa Chrystusa jedną osobą.

Albo dlaczego np. wypowiedź z Izajasza 40:3 odniesiono w Jana 1:23 do działalności Jana Chrzciciela przygotowującego drogę Jezusowi Chrystusowi, skoro najwyraźniej chodzi tam o przygotowanie drogi dla Jehowy? Ponieważ Jezus reprezentował swego Ojca. Przyszedł w Jego imieniu i był całkowicie pewien, że Ojciec zawsze jest z nim, bo czynił to, w czym Ojciec ma upodobanie Jana 5:43; 8:29. I znowu można zapytać: dlaczego w Hebrajczyków 1:10-12 odniesiono słowa z Psalmu 102:26-28 do Syna, chociaż sam pisarz tego psalmu skierował je do Boga? Ponieważ właśnie za pośrednictwem Syna Bóg stworzył dzieła opisane przez psalmistę Kol. 1:15, 16; Prz. 8:22, 27-30. Warto zaznaczyć, że w Hebrajczyków 1:5b cytat z 2 Samuela 7:14 odniesiono do Syna Bożego. Chociaż ów werset dotyczył najpierw Salomona, a później Jezusa Chrystusa, nie znaczy to wcale, że Salomon i Jezus są tą samą osobą. Rzecz jasna pisarz tego psalmu nie uważał ludzkiego króla za Boga Wszechmocnego. Mimo że Heb 1:10 zastosowano zarówno do Pana Jezusa i Pana Jehowy, to i tak nieco wcześniej w 1:8 przeczytamy, że Jezus jest Synem który „zasiada na tronie Jehowy” swojego Boga i swojego Ojca” o czym 9 donosi już wprost „Bóg, Twój Bóg namaścił cię olejkiem(…)”

Jak widać takie zestawienia na zasadzie podwójnego zastosowania jednego tekstu do dwóch czy trzech osób, wcale nie czyni nikogo ta samą osobą. 

Hebrajczyków 1:8-10 (…)Natomiast o Synu mówi: „Bóg jest twoim tronem po wieczne czasy, już na zawsze, a berło twojego Królestwa jest berłem sprawiedliwości. 9 Pokochałeś prawość, a znienawidziłeś to, co nieprawe. Dlatego Bóg, twój Bóg, namaścił cię olejkiem radości bardziej niż innych królów” 10 oraz „Ty, Panie, na początku położyłeś fundamenty ziemi i niebo jest dziełem Twoich rąk.

Paweł dokładnie wyjaśnił, jaką pozycję zajmuje Jehowa Bóg względem swego Syna, Jezusa Chrystusa:

Efezjan 4:5, 6 (…)Jest jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest,  jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi i działa przez wszystkich i we wszystkich.

Zatem jeśli nawet „Panem” z listu do Rzymian 10:13 miałby być Chrystus, na zasadzie podwójnego zastosowania jednego tekstu do dwóch różnych osób, bowiem jak widać w NT czasami zdarzają się takie przypadki, kiedy słowa odnoszące się do Jehowy kierowane są również z Jezusem – to i tak nie będzie on nigdy TYM SAMYM PANEM i Bogiem Jehową, niczym dwa w jednym. Jehowa to nie Jezus po prostu. 

Warto też dodać, że Pisma Greckie wspominają o „wzywaniu imienia Pana Jezusa”. Nie chodzi tu jak w przypadku Jehowy o zwykłą znajomość brzmienia imienia Bożego. Oznacza to dużo więcej, bo oznacza raczej poznanie Boga jako Osoby, Jego zamierzeń, dokonań i przymiotów wyjawionych w Jego Słowie. Tak jak w przypadku Mojżesza, którego Jehowa „znał po imieniu”, czyli był z nim bardzo blisko Wj 33:12.

Prawdę mówiąc to Jezus jest Panem, którym uczynił go Bóg, a nie on sam siebie.

Dzieje 2:36 „(…)Dlatego niech cały dom Izraela wie na pewno, że Bóg uczynił go zarówno Panem, jak i Chrystusem — tego Jezusa, którego wyście zawiesili na palu(…)” 

Tak jak otrzymał imię „ponad wszelkie inne imię”.

Filipian 2:9-11 „Dlatego też Bóg wyniósł go na wyższe stanowisko i życzliwie dał mu imię, które przewyższa wszelkie inne imię, żeby w imię Jezusa zgięło się wszelkie kolano tych w niebie i tych na ziemi, i tych pod ziemią i żeby wszelki język otwarcie uznał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga, Ojca.” 

Z uwagi na tak wyjątkową pozycję Jezusa jaką obdarzył go Bóg, można mówić dopiero o „wzywaniu także jego imienia”, czyli pokładania wiary w zbawczą rolę jako pośrednika w pojednaniu między Bogiem a nami ludźmi Rzym 10:9.

Dzieje 9:13, 14 „(…)Ananiasz zaś odpowiedział: „Panie, słyszałem od wielu o tym mężczyźnie, ile krzywd wyrządził twoim świętym w Jerozolimie. A oto ma od naczelnych kapłanów upoważnienie, by nakładać więzy na wszystkich, którzy wzywają twego imienia”.

1 Koryntian 1:2 „do zboru Bożego, który jest w Koryncie, do was, uświęconych w jedności z Chrystusem Jezusem, powołanych na świętych, wraz ze wszystkimi, którzy wszędzie wzywają imienia naszego Pana, Jezusa Chrystusa, Pana ich i naszego.” 

2 Tymoteusza 2:22 „Uciekaj więc od pragnień przydarzających się w młodości, a dąż do prawości, wiary, miłości, pokoju — wraz z tymi, którzy wzywają Pana z czystego serca.” 

Imię jakie Jezus otrzymał od swego Ojca jest od tego czasu w istocie „ponad wszelkie inne imię” spośród tych w niebie i na ziemi, ale oczywiście rzecz jasna z wyjątkiem samego Boga. Wspomina o tym ap. Paweł w 1 Kor 15:27, 28 i w Rzym 14:11,12, gdzie przed Jehową ugnie się nawet imię Jego Pierworodnego Syna.

Rzymian 14:11, 12 „(…)bo jest napisane: „‚Jako żyję — mówi Jehowa — ugnie się przede mną każde kolano, a każdy język otwarcie wyzna Boga’”. Tak więc każdy z nas sam za siebie zda sprawę Bogu.” 

Bóg czyni to dziś już właśnie za pośrednictwem swego „pełnomocnika w sprawie życia” Hebr 12:2 i pojednania w osobie Chrystusa. Dał mu więc pełną „moc i władzę” Mat 28:18,19, ale to jednak wciąż On kieruje wszystkim, od Niego pochodzi i jest ponad wszystkim. Zatem Bóg pragnie by wzywano Jego imię za pośrednictwem imienia Jego Syna, aby „szanowano Ojca tak jak Jego Jego Syna” Jana 5:23.

Dzieje 4:12 „I w nikim innym nie ma wybawienia, bo nie ma pod niebem żadnego innego imienia danego ludziom, dzięki któremu mamy zostać wybawieni”.

1 Kor 8:5, 6 „Bo chociaż są tacy, których zwą „bogami”, czy to w niebie, czy na ziemi, jako że jest wielu „bogów” i wielu „panów”, dla nas wszakże jest jeden Bóg, Ojciec, z którego jest wszystko, a my dla niego; i jeden jest Pan, Jezus Chrystus, przez którego jest wszystko i my przez niego.”

Jezus nigdy nie będzie równy swemu Ojcu, dlatego sam modlił się do Niego o uświęcenie nie swojego, ale właśnie imienia swego Ojca:

Mat 6:19 „Ojcze niech się święci imię Twoje.”

Na koniec trzeba powiedzieć, że gdy Świadkowie Jehowy przywracają imię Boże Jehowa w swoim przekładzie Biblii, to nie chcą tym samym ograbić Pana Jezusa z należnej mu chwały. Pragną raczej przysporzyć chwały Bogu, a do tego jeszcze umożliwia to lepsze zrozumienie Biblii, w którym z kolei przeszkadza zamieszanie jakie powstaje z terminem Kyrios. Na przykład werset z Ewangelii według Mateusza 22:44 brzmi w wielu przekładach następująco: „Rzekł Pan Panu memu”. Ale kto to mówi i do kogo? W Przekładzie Nowego Świata poprawnie przytoczono tu Psalm 110:1 i tak oddano ten fragment: „Jehowa rzekł do mego Pana”. Czytelnicy mogą więc wyraźnie odróżnić Pana Jehowę od Pana Jezusa. Identyczna historia ma miejsce w liście do Rzymian.